Вицёк быу недарэкай и вельми часта пападау у усялякие непрыемныя гисторыи.

Аднойчы, а справа была зимой, ён, са сваим прыятелем Сяргеям вырашыу наляпиць сняжкоу и пашпуляцца у шыбы. Сказана - зроблена и вось яны ужо хуяраць сняжками у шыбы и быстра атседава пиздуюць. Но, канечне, доуга гэта прадаужацца не магло и аднойчы Вицькин сасед залавиу их за уши на маразе. - ах вы такия сякие, ёп вашу макауку! - заарау сасед, - вы мне чуць шыбы не павыбивали, абасранцы! Дзядзенька, гэта не мы, гэта яны, - и хлопцы дружна паказали пальцами на прахадзиушых мима старшакласникау. У итозе сасед агроб пизды, а Вицька и Сяргей засталися вельми задавольнеными.

На гэтым вайна не канчаецца, а тольки спачынаецца. Сасед вырашыу имсциць. Ён праработау хитры план и назначыу дату - заутра! Назаутра, ничога не падазраваюшчыя дети пайшли у школу, а сасед выскачыу из-за кустоу и пераябау Сергею па галаве камянём. Той упау и падох, як сабака, а Вицька насрау у штаны карычневыми каками и заплакау. Тота жа! - сасед падняу указательны палец, - будете знаць как хуйнёй маяцца! И ушоу. А Вицька так и застауся каля свайго мёртвага сябра. Сидзеу ён, сидзеу, пакуль снег яго не засыпау нахуй.

Такая вот сказка вашым дзеткам на начъ!